kendine geveze.

GÜN DOĞUMU ŞİİRİ

Sen bir şeysin işte, incesin
Gün aydıransın, yüz güldüren
-İnce belli çay bardağı-
En geniş zamanlarda beraber içilen rakının
ilk yudumusun.
Ses titretensin, hayal kurduran
Uykularını kaybetmiş gözlerimi
En güzel rüyalarla uyutansın..

Bir şeysin işte sen, bir kendine benzeyen
Ay ışığı gibi serin mavi bir ışık
-Yoksul evlerinde kurulan kuzine-
Baharı selamlayan kardelenler gibisin
Koparmak en büyük günah..

Şey gibisin işte şey, tarif edemediğim
Ruh sağaltan, iç gıcıklayan
Ev yapımı şarapsın, içmelere doyulmayan
Boyacı çocukların tırnak aralarına
saklanmış umutsun, ekmek parası kadar aziz.
Heyy ! Sen, gün doğuran
Kutlu olsun gün doğumun..

ali lidar

kendi halime bırakılmam gerek.

tensesi:

kayıp etmek ve kayıp olmak, var olmaktan daha ağır her zaman..

sadece bildiğini kaybedersin..

bilmediğini kaybetmek için önce bulmak zorundasın..

bilip de kaybettiysen ya da ona öğretmeden kayıp olduysan..

yazık..

annemin “yaaappma çocuğumm..” diye diye prizden uzaklaştırmasına inat, çocuk merakıyla bulduğum her çöpü prizin deliklerinden içeri sokardım..
şimdi de hayatı kurcalayıp duruyoruz inadına. her deliğe burnumuzu sokuyoruz, her köşeden dönüp bakıyoruz, her şeyin altını kaldırıp bakıyoruz.. çok da iyi yapıyoruz.
kazanacağımızı düşünürken kaybetmeye odaklı davranıyoruz..

“Koşarak kaçtım güya çocukluğumdan. Büyümeyi öğrenemedim hala..”